Η αγόρευση της Κυρίας ΣΑΚΟΡΑΦΑ χθες το βράδυ στη Βουλή βάζει σοβαρά πολιτικά ζητήματα που πρέπει κάθε υποστηρικτής του νομοσχεδίου αλλά και κάθε βουβός σοσιαλιστής συνδικαλιστής να απαντήσει.
(Από τα πρακτικά της Βουλής)
«Το λόγο έχει τώρα η ανεξάρτητη Βουλευτής Β’ Αθήνας, κυρία Σοφία Σακοράφα.
ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Ο χρόνος είναι λίγος γι’ αυτό και μπαίνω αμέσως σε πολιτικές σκέψεις, ερμηνείες και συμπεράσματα.
Κυρία και κύριοι συνάδελφοι, είμαι σοσιαλίστρια για κάποιους συγκεκριμένους λόγους. Σίγουρα κατ’ αρχήν, γιατί δεν συμφωνώ με τον καπιταλισμό. Είτε με την ακραία μορφή του νεοφιλελευθερισμού, είτε με την πιο ήπια μορφή που αναπτύσσει κατά καιρούς στη δύση, γιατί και αυτή η ήπια μορφή του είναι αποτέλεσμα είτε πολέμων, είτε ληστειών άλλων ηπείρων, είτε εκμετάλλευσης των μεταναστών.
Πρέπει όμως να τονίσω το εξής, ο καπιταλισμός σήμερα δεν έχει καμμία σχέση με το χθες. Το ’68 για παράδειγμα, το σύστημα διέθετε κοινωνικά αποθέματα. Ενσωμάτωνε εκτεταμένες κοινωνικές ομάδες μέχρι και τον Κονμπετίτ τον έκανε Υπουργό.
Ένας τέτοιος καπιταλισμός –και ας μην βιαστούν κάποιοι να με κατηγορήσουν ως ρεφορμίστρια- που δεν εξαθλιώνει, που δεν περιθωριοποιεί, που δεν πετάει τους πολίτες του σαν στημένες λεμονόκουπες, έχει μία διαφορετική πολιτική δυναμική.
